Der GRAU-Index lautet 15A14, die herstellerinterne Bezeichnung wird mit R-36M „Wojewoda“ angegeben. Die aktiven R-36M2 stammen aus den Jahren 1988 bis 1992 und tragen jeweils zehn 800-kT-Sprengköpfe.[5][4]. Proces rozmieszczenia pocisku (oznaczonego w systematyce amerykańskiego Departamentu Obrony SS-18 Mod 4) rozpoczęty został jednak już w roku 1979. Das Startgewicht der R-36M erhöhte sich gegenüber jenem der R-36 von 183,9 t auf 209,6 t und die Treibstoffmasse erhöhte sich von 166,2 t auf 188,0 t.[3], Die Steuerung der R-36M erfolgt mit einem Trägheitsnavigationssystem. Die bis zuletzt stationierten Raketen dieses Typs trugen einen einzelnen 20-MT-Sprengkopf. Rakieta ma rozpocząć dyżur bojowy w 2019 lub 2020 r., kiedy zostanie rozmieszczona w bazach w Krasnojarsku i Orenburgu. Projekt wstępny ukończony został w grudniu 1969 roku. [3][2], Die so neu entwickelte R-36MUTTH unterschied sich von der Basisvariante im Wesentlichen durch ein neues Post-Boost-Vehicle. Der Systemindex der russischen Streitkräfte lautet RS-20. Inna supernowoczesna rakieta o nazwie „Kindżał” przypomina produkcję z lat 80 o kryptonimie X-32. Stacjonujący w stałych silosach podziemnych R-36M był jedynym pociskiem ciężkim dopuszczonym do użycia przez drugi traktat o redukcji broni strategicznej (Strategic Arms Limitation Treaty – SALT II). In diesem Fall konnten die R-36M durch die Übermittlung von Startcodes durch Signalraketen (modifizierte MR-UR-100) ohne Eingriff der lokalen Kommandoposten gestartet werden. Wojewoda (russisch Воевода) ist der Name folgender Personen.. Alexei Iwanowitsch Wojewoda (* 1980), russischer Bobsportler und Olympiasieger; Borys Wojewoda (1938–2008), ukrainischer Geologe; Siehe auch: R-36M, sowjetische ballistische Interkontinentalrakete, hat die herstellerinterne Bezeichnung „Wojewoda“; Wojewoda, russische Bezeichnung des slawischen Herrschertitels Woiwode Wersja R-36M2 wyposażona w jedną głowicę (Mod 6) o mocy 20 Mt[3], weszła do służby 23 sierpnia 1990 roku[1]. Ähnlich wie bei sowjetischen SLBM wurde der Antrieb der zweiten Stufe in deren Treibstofftank versenkt, um das Tankvolumen zu erhöhen. Zostały one zatopione wodą, zalane betonem, a same pociski zostały zutylizowane. Testy wersji wyposażonej w głowicę 15F183 ukończone zostały w listopadzie 1979 roku, po czym 17 grudnia 1980 roku pocisk został przyjęty do służby. Weiterhin wurden im Vergleich zu R-36 neue Leichtbautechniken eingeführt, um die Leermasse der Rakete weiter zu senken. Wskazywała na fundamentalne znaczenie obrony antyrakietowej dla zachowania równowagi strategicznej. Wird die Rakete gestartet, drücken die durch den Gasgenerator erzeugten Gase die Rakete aus dem Kanister und aus dem Silo. So entstanden die folgenden Varianten: In den 1980er-Jahren arbeitete man auch an einer Variante, die mit zehn MIRV-Sprengköpfen mit Milzbranderregern bestückt war. 1985 lag die Silohärtung für 104/204 Raketen bei 6/10 MPa. Watch Queue Queue Advanced Spaceborne Thermal Emission and Reflection Radiometer) o rozdzielczości ok. 30 x 30m (Ryc. The Pretenders) masterfully captured and crafted by Juno award-winning engineer/producer Michael Phillip Wojewoda (Barenaked Ladies, Great Big Sea, Jane Siberry). Es gab folgende R-36M-Basen: Im Januar 2018 standen noch 46 R-36M2 in Dienst. Testy systemu zaplanowane były pierwotnie na rok 1971, zostały jednakże przełożone na późniejszy termin. Der GRAU-Index lautet 15A14, die herstellerinterne Bezeichnung wird mit R-36M „Wojewoda“ angegeben. [3][2][6], Die R-36M in ihren verschiedenen Varianten bildete während der 1980er- und 1990er-Jahre das Rückgrat der sowjetischen / russischen Nuklearstreitkräfte. Według źródeł rosyjskich, istniało sześć wersji tego pocisku różniących się liczbą i mocą przenoszonych głowic. Ładunek R-36M obejmował post-buster zawierający osiem głowic MIRV, a także sekcję instrumentów kontroli i naprowadzania. Anschließend wird die Rakete im Silo betankt und an die elektrischen Systeme angeschlossen. R-36M (NATO: SS-18 Satan) — radziecki pocisk balistyczny dalekiego zasięgu przeznaczony do przenoszenia bojowych głowic jądrowych na dystansach międzykontynentalnych. Pierwszy pułk wyposażony w R-36M rozpoczął dyżur bojowy 25 grudnia 1974 r. Wkrótce pociski te zastąpiły 288 pocisków R-36 w istniejących silosach, dodatkowo rozmieszczono 20 pocisków w nowych wyrzutniach[2]. Pociski pierwszego wariantu — Mod 1 według nomenklatury zachodniej — wyposażone były w pojedynczą głowicę 15B86 o mocy 18 do 26 megaton[3]. Zur Instandhaltung wurde 2006 ein Vertrag zwischen der Ukraine und Russland geschlossen, der 2008 von der Duma ratifiziert wurde. Po raz pierwszy w pocisku rakietowym, do wytworzenia ciśnienia w zbiornikach paliwa zastosowano system zwany „kontrolowanym ogniem” polegający na wtryskiwaniu paliwa do zbiornika utleniacza oraz utleniacza do zbiornika paliwa[1]. [3][2], Durch all diese Maßnahmen erhöhte sich die Nutzlast der R-36M auf 8,8 t gegenüber den maximal 5,8 t der R-36. W roku 1971 rozpoczęły się jednak testy systemu zimnego startu, próby z samym pociskiem w locie rozpoczęły się natomiast 21 lutego 1973 roku. „Wojewoda” – rakieta, która odnosi się do ciężkich rakiet międzykontynentalnych i został opracowany na Ukrainie. In regelmäßigen Zeitabständen wurde das Kontrollzentrum in ein anderes Silo verlegt, um dessen Standort zu verschleiern. Program przewiduje zakupy mobilnych wielogłowicowych rakiet strategicznych RS-24 Jars w miejsce dotąd kupowanych jednogłowicowych RS-12M2 Topol, a także dostawy kolejnych Topoli bazowania stacjonarnego oraz nowego typu rakiet, które mają zastąpić rakiety R-36M Wojewoda. Mehrere solcher Raketenbrigaden bildeten eine Raketendivision, die maximal 64 Silos umfasste. Das Kontrollzentrum hatte Form und Abmessungen eines R-36M-Startkanisters und konnte so in speziellen Silos mit entsprechenden Anschlüssen installiert werden. Das RD-0274 (bestehend aus vier RD-0273) löste das RD-0264 in der ersten Stufe ab und das RD-0255, bestehend aus einem RD-0256-Haupttriebwerk und vier RD-0257-Veniertriebwerken, ersetzte das RD-0228. We wrześniu 1973 roku służby wywiadowcze Stanów Zjednoczonych zaobserwowały test pocisku, w którym post-boost vehicle pocisku wystrzelił MIRV. Die R-36M (NATO-Codename SS-18 Satan) ist eine ballistische Interkontinentalrakete aus sowjetischer Produktion. Tę stronę ostatnio edytowano 4 lip 2020, 11:49. Die neue Variante trug zehn Sprengköpfe mit je 0,5 MT Sprengkraft. Seryjna produkcja głowic 15F143 i 15F147 została natomiast podjęta przez Zakład Przemysłu Chemicznego w Permie[2]. Skutkiem tej obserwacji, R-36M traktowany był w trakcie negocjacji rozbrojeniowych jako zdolny do przenoszenia 10 MIRV, mimo iż ZSRR planował używanie go do przenoszenia jedynie 8 głowic bojowych[2]. Journal of His'torical Geography, 15, 3 (1989) 239-259 Medieval and Renaissance urban morphogenesis in eastern Poland T. R. Slater A survey of the literature on the development and morphology of Polish towns by archaeologists, planners, historians and geographers is followed by a detailed investiga- tion of the chronology of urban development in the north-east portion of medieval … R-36M był pierwszym sowieckim ICBM'em przenoszącym prócz RV'ów (a nieco potem - MIRV'ów) także "pomoce penetracyjne", wabiki. The International Institute for Strategic Studies (IISS): https://fas.org/nuke/guide/russia/icbm/r-36m.htm, Nuclear Notebook: U.S. and Soviet/Russian intercontinental ballistic missiles, 1959–2008, Russia conducts large-scale exercise of its strategic forces, https://de.wikipedia.org/w/index.php?title=R-36M&oldid=206708348, Strategische Raketentruppen der Sowjetunion, „Creative Commons Attribution/Share Alike“, 2 Stufen Flüssigtreibstoff plus PBV (Post Boost Vehicle), RS-20A2 Wojewoda (SS-18 Satan mod 3) mit acht MIRV-Sprengköpfen und einer Reichweite von 16.000 km, RS-20B SS-18 (Satan mod 4/5) mit zehn MIRV-Sprengköpfen oder 1 × 20 MT und einer Reichweite von 11.000 km, RS-20V Ikar (SS-18 Satan mod 6) mit zehn MIRV-Sprengköpfen und einer Reichweite von 11.000 km, Version RS-20A-1 mit 38 MIRV-Sprengköpfen mit einer Sprengkraft zu je 250 kT, Version RS-20A-2 mit 24 MIRV-Sprengköpfen mit einer Sprengkraft zu je 500 kT, Version RS-20S-3 mit 17 MIRV-Sprengköpfen mit einer Sprengkraft zu je 1000 kT, Projekt RS-20B-14 mit 19 MARV-Sprengköpfen mit einer Sprengkraft zu je 500 kT, Ausgemusterte R-36MUTTCh (SS-18 mod 4) werden von der russisch-ukrainischen Firma. Diese Seite wurde zuletzt am 19. Pocisk wyposażony był w autonomiczny inercyjny system naprowadzania zawierający komputer pokładowy, zaś sterowanie w trakcie korzystania z napędu pierwszego stopnia odbywało się przez odchylenie silników, możliwe dzięki ich przegubowemu zawieszeniu[1]. Całkowita liczba rozmieszczonych R-36MUTTH osiągnęła wkrótce ustalony traktatem START I limit 308 pocisków[1]. Pierwszy człon napędowy po separacji był wyhamowywany przez odpowietrzenie zbiorników materiałów pędnych, co eliminowało konieczność zastosowania odrębnych silników hamujących oraz uprościło konstrukcję wyposażenia ciśnieniowego zbiornika[1]. Jak poinformował w kwietniu 2016 roku, dowódca rosyjskich Strategicznych Wojsk Rakietowych, generał Sergiej Karakajew do 2020 roku wprowadzone zostaną do służby operacyjnej pociski „Sarmat”, które zastąpią rakiety R-36M „Wojewoda”. «Wojewoda» - rakieta, która jest uważana za jedną z najpotężniejszych wśród międzykontynentalnych. Projekt wstępny ukończony został w grudniu 1969 roku. Dabei wurden kleine Mengen Oxidator in den Treibstofftank und umgekehrt eingespritzt. „Cudowne bronie” prezydenta Putina. Die R-36M erhielt jedoch eine größere Zweitstufe, die wie die erste Stufe einen durchgängigen Durchmesser von 3,0 m aufwies. Am Boden des Kanisters unterhalb der Rakete befindet sich ein Kaltgasgenerator, der Schwarzpulver nutzt. Die einzelnen Raketen einer Division konnten im Bedarfsfall auch von einem zentralen Kontrollzentrum der Division gestartet werden. Dekret Rady Ministrów ZSRR autoryzujący rozwój nowego pocisku R-36M (15A14) mającego zastąpić ciężkie pociski międzykontynentalne R-36 wydany został 2 września 1969 roku . Paweł Podwig, Oleg Bukharin, Timur Kadyshew, Eugeni Miasnikow, Igor Sutyagin i inni: Radzieckie i rosyjskie pociski balistyczne, Rozwój radzieckiego programu balistycznego, https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=R-36M&oldid=60265122, Pociski balistyczne produkowane na Ukrainie, licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Der GRAU-Index lautet 15A14, die herstellerinterne Bezeichnung wird mit R-36M „ Wojewoda “ angegeben . Die R-36M (NATO-Codename SS-18 Satan) ist eine ballistische Interkontinentalrakete aus sowjetischer Produktion. Die R-36MUTTH wurde im Jahr 2009 ausgemustert, sie wird jedoch noch als Trägerrakete Dnepr genutzt. Diese erhielt in allen Stufen schubstärkere Triebwerke. Oktober 2013 von Dombarowski im Rahmen einer großangelegten Alarmübung gestartet. Die gasförmigen Produkte der hypergolen Reaktionen erzeugten den nötigen Druck in den Tanks und es konnten somit extra Tanks für Druckgase eingespart werden. R-36M2 dostał MIRV'y nowszej generacji i … Miały je także R-36M UTTCh. Silnik główny umieszczony był w pustej przestrzeni wewnątrz toroidalnego zbiornika paliwa. Od 1974 roku zastępowały w służbie pociski R-36 (NATO: SS-9 Scarp), a w najnowszej wprowadzonej do użytku w roku 1988 odmianie R-36M2, pozostają w służbie do dziś. Nowy pocisk dysponować miał lepszą celnością, co pozwoliło na zmniejszenie mocy ładunków jądrowych głowic. Der bisher letzte Start einer R-36 MUTTCh (Mod 4 als Dnepr) fand am 21. [5], Die einzelnen Silos für die R-36M wurden zu Raketenbrigaden von jeweils sechs oder zehn Silos zusammengefasst, die durch ein Startkontrollzentrum kontrolliert wurden. Weiterhin verfügte jede Division über Wartungstandorte für Raketen und Sprengköpfe. R-36M (NATO: SS-18 Satan) — radziecki pocisk balistyczny dalekiego zasięgu przeznaczony do przenoszenia bojowych głowic jądrowych na dystansach międzykontynentalnych. R-36M (NATO: SS-18 Satan) — radziecki pocisk balistyczny dalekiego zasięgu (ICBM) przeznaczony do przenoszenia bojowych głowic jądrowych na dystansach międzykontynentalnych. Der GRAU-Index lautet 15A14, die herstellerinterne Bezeichnung wird mit R-36M „Wojewoda“ angegeben. Ma zastąpić rakietę R-36M, znaną też jako RS-20W Wojewoda (w kodzie NATO SS – 18 Satan), znajdującą się w rosyjskim arsenale od połowy lat 70. zeszłego wieku. Die R-36M sollte dabei in der Rolle der schweren ICBM die Nachfolge der R-36 antreten. [2][3], Die R-36M wurde wie schon die R-36 von Jangels OKB-586 (heute KB Juschnoje) in Dnipropetrowsk entworfen. Mehr sehen » Strategic Arms Reduction Treaty George Bush und Michail Gorbatschow bei der Unterzeichnung von START I in Moskau (1991) Dnepr-Rakete, einer demilitarisierten R-36MUTTCh (SS-18 mod 4) LGM-118A-Peacekeeper-Rakete START ist ein zwischen den Vereinigten Staaten und der Sowjetunion bzw. Jedoch wurden keine Raketen mit diesem Sprengkopf stationiert. Post-boost vehicle tego wariantu nękany był jednak licznymi problemami technicznymi, toteż wszystkie pociski tego typu do roku 1984 zostały zastąpione przez pociski Mod 4[3]. Es wurde aber auch eine Einzelsprengkopfvariante (20 MT) entwickelt und stationiert. Związek Radziecki rozmieścił łącznie 82 pociski R-36M2: 30 w bazie Dombarowski, 28 w Użur oraz 24 w Dzierżawińsku (w Kazachstanie)[4]. Im Jahr 1979 befanden sich 30/104/174 Raketen in Silos mit einem Schutz vor 3/6/10 MPa Überdruck. [3][2][5][4], Da für die R-36M die vorhandenen Silos der R-36-Raketen genutzt werden sollten, gab es bei der Entwicklung der Raketen und der vorgesehenen Modernisierung der Silos Beschränkungen hinsichtlich des vorhandenen Silovolumens. R-36 (NATO: SS-9 Scarp) – radzieckie ciężkie dwustopniowe pociski balistyczne międzykontynentalnego zasięgu, przeznaczone do ataku na amerykańskie pola startowe pocisków ICBM.Konstrukcja pocisków zakładała możliwość pokonywania obrony antybalistycznej, toteż pociski 8K67 wyposażone były w głowice z ładunkiem termojądrowym o wielkiej mocy oraz penetration aids. Maximal waren 308 Raketen gleichzeitig in speziellen Silos stationiert. Der CEP der R-36MUUTH lag bei 370 m.[5][4], Die letzte Entwicklungsstufe der R-36M wurde mit der R-36M2 erreicht. 1b), pochodzące z misji satelity Terra. Stacjonujący w stałych silosach podziemnych R-36M był jedynym pociskiem ciężkim dopuszczonym do użycia przez drugi traktat o redukcji broni strategicznej (Strategic Arms Limitation Treaty – SALT II). W latach 1982 – 1983, R-36MUTTH zastąpiły także wszystkie pociski R-36M. Projekt R-36M, znany na Zachodzie jako SS-18 Satan, przewidywał dwa stopnie napędowe pocisku przenoszącego głowice niezależnie kierowane (MIRV) albo pojedyncza głowicę (RV). Gdy w 2002 r. Stany Zjednoczone wycofały się z zawartego w 1972 r. dwustronnego traktatu ograniczającego ilościowo i jakościowo systemy antyrakietowe, Rosja bardzo dobitnie krytykowała tę decyzję. Testy R-36MUTTH w locie rozpoczęły się 31 października 1977 roku. Die R-36M (NATO-Codename SS-18 Satan) ist eine ballistische Interkontinentalrakete aus sowjetischer Produktion. Stacjonujący w stałych silosach podziemnych R-36M był jedynym pociskiem ciężkim dopuszczonym do użycia przez drugi traktat o redukcji broni strategicznej (Strategic Arms Limitation Treaty – SALT II). Die R-36M2 erhielt ebenfalls zwei neue Sprengkopfoptionen mit zehn Sprengköpfen zu je 0,8 MT Sprengkraft oder einem einzelnen Sprengkopf mit 8,3 MT Sprengkraft. Daher entschied man sich für die Kaltstart-Methode, bei der das Silovolumen besser genutzt werden konnte. To zmodernizowana wersja rakiety R-36M „Wojewoda”, która zaprojektowana została w latach 1969 -71 i, żeby było śmieszniej, produkowana była na Ukrainie. zehn Sprengköpfen oder einer Einzelsprengkopfvariante. Do 1980 roku rozmieszczono już 120 nowych pocisków, które zastąpiły ostatnie systemy R-36. Der Systemindex der russischen Streitkräfte lautet RS-20. Zmodyfikowano również kontener startowy. Ten wariant był w rzeczywistości ulepszoną wersją pocisku wariantu drugiego, ze zmodernizowanym czepcem balistycznym. Dzięki zastosowaniu nowocześniejszych technologii oraz cieńszych ścian[potrzebny przypis], zredukowano jednakże masę kadłuba pocisku. El R-36M (en ruso, Р-36М, designación GRAU: 15A14 y 15A18, designación OTAN: SS-18 Satan o Voivoda) es un misil balístico intercontinental pesado ruso.El R-36M es el desarrollo del misil R-36 introducido en 1974 en su Modelo 1, y es un misil balístico intercontinental pesado de cuarta generación, que cuenta con un motor de dos etapas de combustible líquido. Die vier Hauptstromtriebwerke vom Typ RD-0263 wurden zusammengefasst als RD-0264 bezeichnet und lieferten zusammen 4163/4520 kN Schub mit einem spezifischen Impuls von 2874/3120 s (Meereshöhe / Vakuum). Hat die Rakete das Silo verlassen, wird eine Schutzverkleidung über den Haupttriebwerken abgestoßen und diese gezündet. Pociski z Dzierżawińska zostały po rozpadzie ZSRR przewiezione do Rosji, jednak prawdopodobnie nie zostały rozmieszczone[4]. [3][2], Die R-36M erhielt in der ersten Stufe neue Triebwerke von OKB-456 (heute NPO Energomasch). Das Volumen der Silos konnte somit durch den Wegfall der Flammschächte für eine verbesserte Armierung genutzt werden. Plany użycia ciężkich pocisków w roli nosicieli satelitów zyskały ostatnio rozgłos w kontekście nieoficjalnych zapowiedzi i przecieków medialnych ze strony wysokich przedstawicieli rosyjskiego sektora kosmicznego. Projekt nowego pocisku został natomiast ukończony w czerwcu 1982 roku. Der Systemindex der russischen Streitkräfte lautet RS-20. Po zakończeniu testów tej odmiany w październiku 1975 roku, rozmieszczono 56 pocisków tej wersji. Diese sind in Komarowski stationiert. R-36M2 wprowadzał kilka nowych usprawnień. Sve ovo nadgledaju iskanderi instalirani i u punoj borbenoj spremi raketnih jedinica u Kalinjingradu , odnosno strateske raketne svemirske snage sa udarnom iglom u vidu R-36M „Wojewoda“. Dezember 2020 um 23:03 Uhr bearbeitet. Die R-36M wurde immer wieder der aktuellen Bedrohungslage angepasst. Po odcięciu się od programu rakiet nośnych Dniepr, Rosja zainteresowana jest samodzielną przebudową aktualnie demobilizowanych rakiet balistycznych z serii R-36M. W latach 1975-1978 rozmieszczono ogółem 132 pociski tego typu. Zum Vergleich erreichten die Silos für die R-36 in den 1960er-Jahren nur maximal 200 kPa Härtung, also dem zweifachen Atmosphärendruck. Zarządzenie autoryzujące program rozwoju następcy systemu R-36M – o Ulepszeniu Charakterystyk Sprawności Pocisków R-36M (15A14) i MR UR-100 (15A15) – wydane zostało 16 sierpnia 1976 roku, zaledwie kilka miesięcy po przyjęciu pocisków R-36M do służby[1]. November 2013 von Yasni statt,[9] eine R-36M2 (Mod 6) wurde zuletzt am 30. W 2009 r. udostępniono również dane modelu ASTER (ang. Zakład Jużnoje produkował kadłub, głowice oraz silniki pierwszego stopnia. R. Valli Since August 1978 till July 1979 the faeces of 130 children with diarrhea of less than 5 days of evolution and ages ranging between 0 and 5 years were studied. Próby rakiet RS-28 „Sarmat” mają najwyższy priorytet nie tylko dlatego, że tworzony jest w ten sposób następca dla starzejącego się coraz bardziej systemu R-36M „Wojewoda”. Das neue System wurde ab 1976 von den Strategischen Raketentruppen in Dienst gestellt und war zur Bekämpfung von verbunkerten Zielen wie Raketensilos konzipiert. Die Triebwerke der zweiten Stufe wurden von OKB-154 (Kosberg) in Woronesch entwickelt. Testy w locie pocisku R-36M2, wyposażonego w głowice MIRV 15F173, rozpoczęły się w marcu 1986 roku, zakończono je natomiast w marcu 1988 roku[1]. Kompleks został zaprojektowany, aby atakować różne rodzaje celów, które są chronione przez nowoczesne środki obrony przeciwrakietowej, a są one stosowane w żadnych walkach. Osiągnięto to bez zmniejszenia efektywności pocisku, co oznaczało także zwiększenie liczby głowic z ośmiu do dziesięciu oraz zwiększenie zasięgu wersji z pojedynczą głowicą do 16 000 km[1]. Pierwszy pułk wyposażony w system rakietowy R-36M2 (Mod 5) z 10 głowicami o mocy 550-750 kt osiągnął gotowość bojową 30 lipca 1988 roku. Mit ihr lassen sich sämtliche strategischen Ziele wie gehärtete Raketensilos und unterirdische Kommandobunker bekämpfen. Ähnliche Entwicklungsprogramme wurden zeitgleich auch für die UR-100N und MR-UR-100 durchgeführt. Diese Stufe wurde von einem Hauptstromtriebwerk RD-0229 und vier Nebenstrom-Veniertriebwerken RD-0230, zusammengefasst als RD-0228 bezeichnet, angetrieben. Drugi stopień napędowy tworzył silnik zasadniczy z jedną komorą spalania oraz jeden silnik sterujący z czterema komorami. Bei den MIRV-Varianten saßen die Sprengköpfe in Paaren um ein zentrales Post-Boost-Vehicle (PBV) und wurden nicht durch eine Verkleidung bedeckt. Wprawdzie istnienie tego wariantu zostało potwierdzone przez źródła rosyjskie, brak jest jednak informacji o nim w odtajnionych źródłach zachodnich[3]. Oczywiście „Wojewoda” jest już dość starą rakietą, stworzoną na przełomie lat 1980-1990. W pierwszym stopniu napędowym zastosowano cztery pracujące w obiegu zamkniętym silniki, z jedną komorą spalania w każdym. Najliczniej uzbrojony wariant pocisku 15A14, zdolny był do przeniesienia do 8 głowic MIRV 15F143 na odległość do 5 500 mil morskich[1]. W ogólnej koncepcji projekt ten był podobny do konstrukcji R-36. Start odbywał się metodą zimnego startu, w której pocisk wypychany był z kontenera za pomocą gazów wytworzonych przez eksplozję umieszczonego na jego dnie ładunku miotającego, po czym – już ponad silosem – następował zapłon silników pierwszego stopnia[1]. Specyfikacja wersji pocisku oznaczonego R-36M2 z kodem 15A18M, została ukończona w czerwcu 1979 roku. [3][2], Erstmals bei einer Flüssigtreibstoffrakete erfolgte die Druckbeaufschlagung der Tanks durch „kontrolliertes Feuer“. Wie ihr Vorgängermodell wurde die R-36M als zweistufige Rakete entworfen, die UDMH als Treibstoff und NTO als Oxidator in beiden Stufen nutzte. Die Raketenkomplexe der fünften Generation, RS-28 Sarmat, sollen die in der Ukraine hergestellten Raketenkomplexe der vierten Generation, R-36M Wojewoda, ersetzen. Według zachodnich szacunków, R-36MUTTH zdolny był do przenoszenia nawet 14 głowic MIRV, co może być efektem obserwacji środków penetration aids wymierzonych w amerykański program antybalistyczny lub też mogło być elementem działań zmierzających do utrudnienia Stanom Zjednoczonym określenia charakterystyki radzieckiego systemu ofensywnego[3]. Stożkowe głowice usytuowane były parami wzdłuż zewnętrznej powierzchni sekcji kontroli i naprowadzania. Po 1988 roku niektóre pociski tego systemu zostały zastąpione pociskami R-36M2 – systemem Wojewoda[1]. Diese neue Raketengeneration sollte dabei erstmals mit MIRV ausgestattet werden, treffgenauer sein und in besonders gehärteten Silos stationiert werden. Silosy posiadały utwardzoną strukturę z okrągłym szybem o głębokości 39 metrów i średnicy 5,9 metra[1]. Der erreichte CEP der R-36M-Basisvariante lag bei 700 m.[4][5], Nach der erfolgreichen Einführung der Basisvariante der R-36M begannen in den 1970er-Jahren im Rahmen des Programmes zur Verbesserungen der taktischen Leistungsfähigkeit Entwicklungsarbeiten an einer verbesserten Variante mit erhöhter Treffgenauigkeit. Prema demografima francuskog Nacionalnog instituta za demografska istraživanja je kao posljedica gladi 1932. i 1933. u Ukrajini umrlo oko 2,2 milijuna ljudi.. Istovremeno, dokument američkog Kongresa uvećava broj mrtvih za tri do četiri puta. Die SS-18 war die größte während des Kalten Krieges gebaute und in Dienst gestellte Interkontinentalrakete. Usprawniona konstrukcja i efektywniejsze silniki zwiększyły masę możliwego do przeniesienia ładunku z 5,8 tony do 8,8 tony, a masa startowa pocisku o takiej samej średnicy jak R-36 sięgnęła 209,6 tony[1]. [10] Die Rakete soll bis mindestens 2020 im Dienst der russischen Nuklearstreitkräfte bleiben.[11]. Opracowanie wstępnego projektu nowego systemu z ulepszoną sprawnością taktyczną, oznaczonego R-36MUTTH i numerem kodowym 15A18 (NATO: Mod 4), ukończono w Biurze Konstrukcyjnym Jużnoje w grudniu 1976 roku[1]. Projekt ten przewidywał kilka wersji nowego pocisku: z pojedynczą głowicą, kilkoma, a także z głowicami manewrującymi MaRV[1]. W październiku 1975 roku zakończono testy trzech wersji pocisku, który 30 grudnia 1975 roku przyjęty został oficjalnie do służby. Dekret Rady Ministrów ZSRR autoryzujący rozwój nowego pocisku R-36M (15A14) mającego zastąpić ciężkie pociski międzykontynentalne R-36 wydany został 2 września 1969 roku[1]. Die Basisvariante der R-36M wurde mit drei verschiedenen Sprengkopfoptionen stationiert, zwei Varianten mit MIRV-Sektion und acht bzw.